Rick Molier: Rolstoeltennis is mijn lust en mijn leven

07-02-2018, 10:10 | Van de redactie

EDE De Edese rolstoeltennisser Rick Molier (41) werkt aan een comeback. Met als doel nog een keer te vlammen op de Paralympics 2020 in Tokio

 

,,Maar lukt het niet vergaat de wereld echt niet. Daarvoor heb ik te veel meegemaakt”, opent de Edenaar.

Zijn leven ging niet over rozen. ,,Ik was een sportfreak met belangstelling voor voetbal en waterpolo. Kenners wisten dat ik tennistalent had. Maar een brommerongeluk op 16-jarige leeftijd maakte daar een (voorlopig) einde aan. Met verbrijzelde bekken, gebroken been, breuk in ruggengraat, scheurtje in aorta, en later nog een interne bloeding die me voor de tweede keer bijna het leven kostte, overleefde ik ternauwernood.”

Er volgde een periode waarin hij, met hulp van familie en echte vrienden overeind krabbelde.

,,Na de lange revalidatie heb ik via rolstoeltennis mijn sportieve carrière opgepakt. Mijn trainer Aad Zwaan was daarin erg belangrijk. Vijf jaar was ik wereldkampioen rolstoeltennis. Bij de Paralympics (1996 en 2000) single goud en goud en brons in de dubbel. Vier jaar stond ik nummer één op de ITF-wereldranglijst”, kijkt de sporter terug.

VERDRIET Hij blijft bescheiden over zijn prestaties. Ook een vergelijking met zijn tijdgenote Ester Vergeer wijst hij af.

,,Zij was een fenomeen. De ultieme uitdraagster van onze sport. Ikzelf heb mij nooit druk gemaakt over belangstelling of media-aandacht. Met de wijsheid van nu misschien onverstandig. Ik moet om aan toernooien deel te nemen echt elk dubbeltje omdraaien. Een paar sponsoren bieden mij hulp. Met uitkeringsinstanties ben ik voortdurend in overleg over mijn status.”

Maar een tegenslag komt zelden alleen. ,,Na het overlijden van mijn moeder had ik het moeilijk. Geef dat verdriet maar eens een plaats. Hoewel ik de hoogste plaats op de wereldranglijst bezette was ik er klaar mee”, gaat Molier terug in de tijd.

LUST EN LEVEN Maar uiteindelijk lachte het sportleven hem toe. Tennis was toch altijd zijn lust en leven geweest.

Medio 2013 pakte Rick de draad weer op.

,,Ik ging weer trainen onder Aad Zwaan. Vond sponsoren die in mij geloofden. De Paralympics 2016 leken haalbaar. Maar een spreekwoord zegt dat driemaal scheepsrecht is. Dat weet ik nu zeker”, glimlacht hij.

Een schouderblessure betekende geen toernooien spelen. Ook geen afvaardiging naar Brazilië in het Nederlands team.

,,Dat is gelukkig voorbij. Met mijn trainingsmaatje Carlos Anker train ik vijf keer per week bij Keltenwoud. Zij hebben voor sporters met een beperking alles perfect geregeld. De hal is aangepast, de vloer prima, de bereikbaarheid optimaal. Wij hebben echt niets te klagen”, complimenteert Rick Molier.

Hoelang hij nog speelt is onduidelijk. Wel heeft hij plannen voor daarna.

,,Ik wil graag, net als mijn trainer Aad Zwaan, de kennis en kunde van onze sport overdragen. Ik mag training geven en leer onwijs veel van hem. Wie weet kan ik iemand op weg helpen. Kennisoverdracht is zowel op maatschappelijk als sportief gebied onontbeerlijk.”

Rick Molier heeft vele tegenslagen overwonnen om het einddoel Tokio 2020 te halen.

error: Content is protected !!